Midnight / 00:00 (hanhyun)

Midnight(1/2)

Donghan x Hyunbin

(R-18+)

คุณเคยกลัวอะไรหรือเปล่า?

คุณเคยเกลียดอะไรมากๆไหม?

คุณเคยขยะแขยงสิ่งบางสิ่งเหมือนผมใช่ไหม?

ช่วยผมด้วย..

ใครก็ได้..

เฮือก!!!!   

ผมลืมตาขึ้นมาในกลางดึกของคืนคืนหนึ่ง เสียงฝนที่กระหน่ำตกด้านนอกดังจนผมต้องนอนขดตัว มือบางยกขึ้นปิดหูของตัวเองไว้ 

คืนนี้.. ไม่มีมินฮยอน

เหมือนไม่มีที่ให้พักพิง ฮยอนบินทำได้เพียงกอดกายตัวเองเอาไว้แน่น ข้างกายของเขาไม่มีร่างสูงที่เคยกอด มันเหมือนขาดอะไรไป

"คืนนี้ นอนคนเดียวได้ใช่ไหม?" มินฮยอนกอดเอวบางของคนรักแล้วรั้งอีกคนเข้ามาใกล้ตัวพร้อมกับก้มหอมแก้มใสอย่างเคยชิน

คืนนี้ เขาต้องบินไปทำธุระที่ญี่ปุ่น และอีกหลายคืนกว่าจะได้กลับมา 

"มินอ่า บินอยู่คนเดียวได้น่าา สบายมาก"คนตัวเล็กเอ่ยเสียงหวานเพื่อให้สามีของตนสบายใจ ฮยอนบินรู้ว่า มินฮยอนคนนี้ เป็นห่วงเขาขนาดไหน เพราะทุกครั้ง เราไม่เคยห่างกันเลย

"จะแน่ใจได้ยังไง ว่าจะไม่ดื้อจนไปทำให้ตัวเองเจ็บตัวล่ะหื้ม?" พูดไปงั้นแหละ จริงๆแล้วร่างสูงรู้อยู่แล้วว่าคนดีของเขาเชื่อฟังเขาขนาดไหน

"บินไม่ได้ดื้อขนาดนั้นนะมิน เชื่อบินเถอะนะ"คนตัวเล็กยู่ปากนิดหน่อยก่อนจะเอียงตัวพิงอกแกร่งอยู่แบบนั้น

เขาทั้งสองคบกันมาเกือบสองปีแล้วนะ ถึงแม้ว่าฮยอนบินจะเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ของอีกฝ่ายได้เพียงไม่นานก็เถอะ

"ครับๆ เชื่อก็ได้ แต่อย่าลืมเรื่องที่บอกไว้นะ เข้าใจไหม?" มินฮยอนพูดก่อนจะก้มจูบที่แก้มใสของคนรัก

"ห้ามออกมาจากห้องหลังเที่ยงคืน มินชอบย้ำจนเราท่องได้แล้วเหอะ"

"ก็ถ้าไม่ย้ำ เราจะจำได้ไหมล่ะหื้ม? คุณนายคนสวย" บีบจมูกรั้นๆที่ยู่นั้นอย่างรักใคร่

ฮยอนบินน่ะ บอบบางเกินกว่าที่เขาจะทำลาย

"แล้วก็อย่าลืมล็อคบ้านดีๆเข้าใจไหมครับ?"

"ฮื่อออ เรารู้แล้วน่าา มินอ่า เราไม่ใช่เด็กนะ" มินฮยอนทำเหมือนเขาเป็นเด็ก ไม่รู้จักโต ถึงมันจะเป็นจริงๆก็เถอะนะ

ย้อนกลับมาที่ปัจจุบัน

ฮยอนบินยังคงนอนขดตัวกับผ้าห่มอยู่แบบนั้น

ปัง! ปัง!! 

เสียงหน้าต่างบานใหญ่ด้านล่างดังขึ้นเป็นขณะ

"..." อย่าบอกนะว่า.. 

เขาลืมปิดหน้าต่าง

..

ทำยังไงดี..

ตอนนี้กี่ทุ่มแล้วนะ..?

"ห้ามออกจากห้องหลังเที่ยงคืน"

ฮยอนบินพลิกตัวขึ้นเปิดโคมไฟที่หัวเตียงก่อนจะก้มมองเวลาที่นาฬิกาตั้งโต๊ะข้างๆ 

00:25น.

...

เข็มสั้นชี้ขึ้นที่เลข12 ในขณะที่เข็มยาวชี้ลงที่เลข5

ถ้าออกไปตอนนี้ จะเป็นอะไรไหมนะ

ฮยอนบินนอนมองนาฬิกาไปแบบนั้น

เขาตัดสินใจที่จะไม่เดินลงไปข้างล่าง เพราะไม่อยากจะขัดใจคนรักที่สั่งห้ามไว้

แต่แล้ว ก็เหมือนมีเสียงอะไรดังขึ้นโครมครามอยู่ข้างล่างของชั้นบ้าน

..

เสียงเหมือนคนกำลังเดินขึ้นมาบนบ้านของเขา

ตึก .. ตึก .. ตึก ..

ร่างเล็กยกมือปิดปากตัวเองเอาไว้ ก่อนจะรั้งผ้าห่มขึ้นมาปกกายบาง

หวังว่าคงไม่ใช่ผีหรอกนะ..

ตึก.. ตึก.. ตึก.. 

เสียงฝ่าเท้าดังขึ้นมาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดที่หน้าห้องของเขา

'ลูกพี่จะเอาไงกับของพวกนี้ครับ?' 

'พวกมึงขนลงไปแล้วกลับก่อนเลย เดี๋ยวกูขอเช็คอะไรสักหน่อย'

เพราะมีเพียงประตูบานใหญ่ที่กั้นเขาเอาไว้เท่านั้น มันเลยทำให้เสียงที่ดังข้างนอกผ่านเข้ามาให้เขาได้ยิน

แกร๊ก .. แกร๊ก

เสียงงัดประตูจากข้างนอกทำให้ฮยอนบินรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย ไหนจะเสียงฝนที่ตกหนักในตอนนี้อีก

1..

2..

3.!!

วิ่ง!!!! ขาเรียวรีบลุกจากเตียงใหญ่หมายจะวิ่งออกไปจากห้องนี้แต่ก็เหมือนอะไรๆจะไม่เป็นใจนัก

แกร๊ก!! เสียงเปิดประตูห้องทำให้ฮยอนบินถึงกับหยุดนิ่งอยู่กับที่ 

"มึงจะรีบไปไหนหื้มม คนสวย?" เสียงแหบทุ้มมาพร้อมๆกับแรงกระชากที่ฉุดเขาให้เซลงกับเตียงอีกรอบ

เพราะว่าภายในห้องของเขามีเพียงแสงจากโคมไฟเท่านั้นที่เป็นแสงสว่างให้ เลยทำให้เขามองไม่เห็นแม้หน้าตาของอีกคน

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!! ไอ้คนชั่นต่ำ!!" เสียงหวานตวาดเสียงดังขึ้นก่อนจะพยายามที่จะดิ้นให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของอีกคนที่คร่อมเขาอยู่

เพี้ยะ!!!

สำหรับเด็กที่ไม่รักดี

มือหนาตบเข้าที่แก้มซ้ายของคนตัวเล็กจนเขารู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่ซิบออกมาบริเวณมุมปากของตัวเอง

ฮยอนบินเจ็บจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ

เขาไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าตัวเองจะโดนอะไรในเวลาต่อไป

ดวงตาคมก้มลงมองอีกคนที่เหมือนจะแน่นิ่งเพราะแรงตบของเขาเมื่อครู่ มือหนาบีบคางสวยให้เงยมองตาเขาก่อนที่ดงฮันจะก้มใบหน้าของตนลงไปคลอเคลียกับแก้มใส

กลิ่นกายของอีกคนหอมไปหมด

กลิ่นสาปรักจากพวกลูกคุณหนูมันน่าลุ่มหลงแบบนี่สินะ

"เป็นอะไรไปล่ะ? ไม่ขัดขืนฉันแล้วหรือไง?"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งๆที่ริมฝีปากหนาก็ไล่จูบทั่วใบหน้าหวานของอีกคนอย่างไม่รังเกียจ ถึงแม้ว่าอีกคนจะทำท่าทาไม่เต็มใจก็เถอะ

ทำไมนายถึงได้น่าขย้ำขนาดนี้นะ คุณหนูควอน ฮยอนบิน

"ฮืก.. ปล่อย ปล่อย ฉันไปเถอะนะ.. นายอยากได้อะไร ฉันจะหามาให้นาย"

ฮยอนบินที่เหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงขึ้นมาต่อกรจากอีกคนแล้วก็พยายามหาทางเกลี่ยกล่อมอีกฝ่ายให้ปล่อยตน

เขาต้องเก็บครั้งแรกให้กับคนรัก..

"อะไรก็ได้งั้นหรอ?" มือหนาที่เคยบีบคางอีกคนเปลี่ยนเป็นเลื่อนไปลูบไล้ที่เอวคอดผ่านเสื้อบางของอีกฝ่ายนิดๆ 

ดงฮันพยายามกระชากเสื้อผ้าออกอีกคนให้พ้นทางของเขาแต่อีกคนกลับนอนสั่นอยู่ใต้ร่าง

"ถ้ากูอยากได้มึงล่ะ ให้กูได้ไหม?"

เสียงแหบก้มกระซิบข้างใบหูขาวก่อนจะตวัดลิ้นเลียที่ขอบแก้มของอีกคนเบาๆ ฟันคมขบกัดที่จมูกอีกคนอย่างรักใคร่ โดยที่มือหนากลับลูบไล้ช่วงด้านล่างของอีกคนไปมา

"ฮืก..!! อ่ะ อย่าก..กัด" ฮยอนบินพยายามดันอีกคนออกมาจากร่างกายของตัวเองอย่างขยะแขยง

เสียงฝนภายนอกยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนแข่งกับน้ำตาของเขาที่กำลังหลั่งไหลรินออกมาไม่หยุด

เขากำลังถูกข่มขืน..

จากชายที่ไม่ได้รัก..

"ฮืออ อื้อ!! ม่ะ ม่าย.. หยุดนะ หยุด อ๊ะ!! " ยิ่งร้องห้ามเท่าไหร่ก็เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ฟังเขาเลยสักนิด กลับเพิ่มแรงด้วยการขยับกายบดเบียดเข้าหาร่างเล็กมาขึ้น 

หัวหน้าโจรหนุ่มจับอีกฝ่ายพลิกคว่ำบนเตียงใหญ่ภายในห้องของคนรักของอีกคน เขาหันไปมองรูปบนโต๊ะอย่างนึกสนุก ก่อนจะจิกกลุ่มผมนุ่มให้อีกคนเงยมอง 

"นั้นภาพมึง กับ ผัวมึงหรอหื้ม?" ก้มลงถามไปอย่างนั้น ที่จริงเขาก็พอรู้อยู่บ้างว่าบ้านหลังนี้เป็นของใคร ไม่งั้นเขาคงไม่ขึ้นปล้นแบบนี้หรอก

"อ๊ะ! อื้มม.. หยุดก่อน ฮืก!!" ดวงตาเรียวสวยมองไปที่รูปภาพของคนรักก่อนจะพยายามดันตัวเองขึ้น แต่ก็ถูกอีกคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังกดบั้นท้ายให้อยู่ในท่าแอ่นขึ้น 

!!! 

"อิ.. อ้ะ อย่า อย่าเลีย ฮืออ!!" มือบางทำเพียงแค่จิกผ้าปูที่นอนไว้แน่น ขาเล็กสั่นคล่อนไปหมด แต่ยังดีที่มีมือหนาประคองเอาไว้

เขารู้สึกเสียวในช่องท้องน้อย ในขณะที่อีกฝ่ายก้มลงใช้ลิ้นทะแยงเข้ามาในรูรักด้านหลังของเขาโดยที่มือหนาอีกข้างล้วงมาบีบคลึงเม็ดสีสวยทั้งสองข้างของน่าอกเล็ก 

"ฮืออ หยุด.. !! อ๊ะ หยุดนะ! " ปลายนิ้วเท้าขดงอผิดรูป ด้วยความเสียวที่เพิ่มขึ้น เมื่ออีกฝ่ายกดนิ้วหนาเข้ามาเบิกทางรักพร้อมๆกับลิ้นสากที่สอดเข้ามาลึกขึ้นเรื่อยๆ

ฮยอนบินอ้าปากครางเสียวออกมา มุมปากเล็กมีน้ำใสไหลออกมานิดๆ ในขณะที่ดวงตาสวยเริ่มเยิ้มไปด้วยแรงราคะ

ร้อนไปหมด ร้อนจนแทบจะเผาไหม้ไปทั้งกายบาง

'มินฮยอนอ่า.. บินขอโทษ'

เมื่อนึกถึงคนรัก ฮยอนบินก็แทบจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ เขากำลังทำผิดกับคนที่รักเขามากที่สุดอยู่ตอนนี้..

ฝ่ายชายหนุ่มผละออกจากร่างบางที่กระตุกเกร็งไม่หยุดอยู่ตรงหน้าเขา ดงฮันใช้มืออีกข้างกดนิ้วเข้าไปในตัวอีกฝ่ายลึกๆตามอารมณ์ของตัวเอง โดยที่อีกมือปลดอาภรณ์ตัวเองออกช้าๆ 

มือหนาชักรูดแกนกายใหญ่ที่ขยายตัวขึ้นอย่างน่ากลัวของตัวเองไปมาก่อนจะกดให้ปลายแกนกายหนาถูวนกับรูรักของอีกคน

"ซี๊ดดด!! "ใบหน้าหล่อคมเชิดหน้าขึ้นสูงก่อนจะซี้ดปากเสียวเบาๆ

ช่องทางรักของอีกฝ่ายกำลังขมิดรอแกนกายเขาอยู่แบบนั้นจนแทบจะดูดให้กายเขาเข้าไปข้างในกายอีกคนอยู่แล้ว

"ฮืก!! อ๊าา!!!!!" เหมือนจะกรีดร้องออกมาแต่ก็ร้องไม่สุดเสียง กายบางพยายามขยับหนีอีกฝ่ายเมื่อแกนกายหนากดเข้ามาในช่องทางของเขา

ฟันคมของคนตัวเล็กขบกัดที่ริมฝีปากล่างตัวเอง

อย่างเจ็บปวด
น้ำตารินไหลไม่รู้จบจากการกระทำของอีกฝ่ายด้านบน


ยิ่งแรงกระแทกที่อัดเข้ามาพร้อมๆความรู้สึกที่ทรมานขึ้นมากกว่าครั้งที่ผ่านมา

ฮยอนบินไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว

"ฮืมม" ร่างสูงครางเสียวในลำคอก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งกดใบหน้าสวยเอาไว้แล้วใช้อีกข้างพยุงบั้นท้ายอีกคนก่อนจะกระแทกกายสวนเข้าหาไม่ยั้งแรงใส่คนใต้ร่าง

ปั่ก! ปั่ก!! ปั่ก!!

เสียงเนื้อกระทืบเนื้อดังขึ้นไม่หยุด แข่งกับเสียงครางของร่างเล็กที่ดังขึ้นเรื่อยๆตามแรงร่างสูงที่ชักนำ

ฮยอนบินหลับตาครางไม่เป็นศัพท์ 

เขารู้สึกแสบร้อนที่ช่องทางด้านหลัง เนื่องจากปลายของแกนกายใหญ่กำลังรุมบี้จุดเสียวด้านในของเขา จนต้องเผลอตอดรัดแกนกายอีกคนหนักขึ้นกว่าเดิม

"อ๊ะ!! ฮ่าา อ๊ะอ๊ะๆๆ ะ พอที ฮืออ พอได้แล้ว !อื้ก อื.. อื้ออ อ้าา " ยิ่งร้องห้าม กายใหญ่ก็ยิ่งเสือกกระสนเข้ามาไม่หยุดหย่น 

มือหนาบีบขย้ำแก้มก้นอีกคนจนเป็นรอยมือ ในขณะนั่นก็กระแทกกายใหญ่เข้าไปในตัวอีกคนลึกกว่าเดิม

"ซี้ดด เสียวชิบ! อ๊าา ตอดแรงๆหน่อย"

เสียงแหบพร่าก้มกระซิบอีกคนนิดๆก่อนจะไล่ริมฝีปากจูบทำรอยรักให้เต็มแผ่นหลังขาวโดยไล่ตั้งแต่คอขาวลงมา

ฮยอนบินกัดฟันตัวเองแน่นจนเลือดแทบชิบ เสียงกระแทกกายแข่งกับเสียงฝนด้านนอกย้ำให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้ฝันไป มือบางพยายามคว้านหาของบางอย่างที่อยู่หัวเตียงออกมา

ตุ้บ!! วัตถุคล้ายแจกัญกระแทกเข้าที่หัวของร่างสูง จนเขาแทบเซออกไป

ฮยอนบินที่เห็นดังนั้นก็พลิกตัวหมายขยับหนีอีกคน แต่ก็ถูกฉุดรั้งให้กลับมาที่เดิม

"มึงคิดจะฆ่ากูหรอห้ะ!!" ดวงตาคมเดือดเป็นไฟก่อนจะจัดการคว้าเอวบางมาใกล้ๆตนแล้วบีบบังคับให้อีกคนอ้าขาออกกว้างๆ แล้วกระแทกกายหนาเข้าออกแรงๆจนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง

อั่ก! อั่ก!!

โพรงขนกระแทกเข้าเสียดสีกับหน้าท้องขาวไปมาเป็นจังหวะจนทำให้ฮยอนบินหัวสั่นคลอนตามแรงอีกคน

"อ๊ะ!อ๊ะๆๆ เจ็บ ฮืก เจ็บ !!" มือเล็กพยายามดันตัวอีกคนออกแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะร่างสูงคว้ามือสวยให้ยกขึ้นเหนือหัวตัวเอง

ไม่มีทางหนีอีกแล้ว..

"มึงดูเอาไว้!!" เสียงกระแทกที่ดังมาพร้อมๆกับแรงอัดกายเข้ามาจนช่องทางรักของฮยอนบินฉีกขาด

"ฮืก !! เจ็บ อ๊าาา อ้ะ " ฮยอนบินส่ายหน้าพลางหลับตาปี๋

"กูบอกให้เงยมาดู!! ดูแล้วจำไว้ซะ " ขาบางถูกกดให้ตั้งฉากกว้างเป็นตัววีก่อนที่แกนกายหนาจะผละออกไปนิดๆ

"ฮืออ " ใบหน้างดงามถูกบีบบังคับให้มองสิ่งด้านหน้า

"ว่าคนที่มึงอ้าข้าให้กระแทกอยู่ คือกู!! 

กูที่ชื่อคิมดงฮัน ไม่ใช่ฮวังมินฮยอนผัวสุดที่รักของมึง!!"

เพี้ยะ!! ใบหน้าหวานถูกอีกฝ่ายตบอีกรอบ ก่อนจะถูกจิกหัวให้มองแกนกายหนาที่กระแทกกระทันเข้ามาในกายบางดูเป็นภาพที่น่ารังเกียจ
แต่กลับปลุกอารมณ์ในตัวร่างสวยได้อย่างน่าแปลกใจ

"อ๊ะ ฮี.. อ๊ะๆๆ ไม่.. ฮืก ไม่ "เหมือนยิ่งถูกอีกฝ่ายทำร้ายยิ่งได้ใจ ร่างกายกำลังอ่อนไหวกับคนที่คนเกลียดที่สุด..

ขาเล็กอ้ากว้างกว่าเก่าเมื่อถูกแรงเสียดสี
ปากอิ่มเผยอนิดๆอย่างหอบหายใจก่อนจะถูกริมฝีปากจากคนด้านบนกดทับลงมาสอดแลกลิ้นกับตนจนเกิดเสียงที่น่าอาย

ฮยอนบินกลายเป็นคนหลงในราคะ..

นิ้วยาวกดลงที่ไหล่กว้างเต็มแรงก่อนจะลากเป็นรอยข่วนเต็มแผ่นหลังอีกคนให้สมกับความเจ็บปวดที่เขาได้รับ

"อ๊าา" แรงปลดปล่อยที่ถูกอัดมาพร้อมๆกับภาพสีขาวที่ชัดขึ้นมาในหัวของเขาก่อนที่ทุกอย่างจะวูบดับไป

100%