Os-Toss Salad (minbin)

Toss Salad

Minhyun x Hyunbin

18+

ถ้าเรื่องมันเป็นดั่งนวนิยายที่แม่ของผมเคยอ่านในครั้งหนึ่งของชีวิต ตอนจบของเรื่องคู่เอกคงหนีไม่พ้นการครองรักกัน

นิยายน้ำเน่าแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นในชีวิตของผมหรอกนะ

ฮวังมินฮยอน ตัดสินใจวางเอกสารแฟ้มงานต่างๆลงบนโต๊ะทำงานในห้องของตัวเองก่อนจะเอียงร่างสูงพิงกับเก้าอี้เหมือนอย่างเคย

ดวงตาคมปิดลงพร้อมๆกับเสียงหายใจที่ดังขึ้นเขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะผ่อนมันออกมาอย่างแผ่วเบาเพื่อระงับความอึดอัดที่อัดอั้นในกายที่เริ่มร้อนรุ่ม

มือหนาที่สากตามวัยของคนที่ขยันทำงานได้ปลดอาภรณ์ของตัวเองออก ก่อนจะเผยให้เห็นอวัยวะเพศชายขนาดใหญ่ที่ขยายตัวเพิ่มขึ้นเมื่อร่างสูงเกร็งหน้าท้องของตนเอง 

มินฮยอนตัดสินใจรูดชักแก่นกายของตัวเองขึ้นลงช้าๆและเร่งความเร็วขึ้นเมื่อจะถึงจุดสูงสุด

ใบหน้าหล่อเหลาขบกรามของตนเองผิดรูปเมื่อรับรู้ถึงความเสียวซ่านจากฝ่ามือเย็นที่ถ่ายโอนมาถึงแก่นกายของเขา

"อื้มม.. ฮยอนบิน .. อ๊ะ! อื้มม " ในสมองของร่างสูงประมวลภาพของเด็กชายคนหนึ่งขึ้นมาในหัวของเขา เด็กผู้ชายตัวเล็กที่มีใบหน้างดงามดั่งดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ผิวหายของเด็กตัวน้อยเป็นสีขาวดั่งหิมะ รอยยิ้มที่อีกคนส่งมาให้กับเขา ปลุกอารมณ์ให้ความใคร่ในกายหนาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเขาต้องเร่งมือขยับแก่นกายตัวเองแรงขึ้นกว่ารอบที่แล้ว  

มือหนารวบรัดแกนกายตัวเองเอาไว้ก่อนที่เขาจะจินตนาการว่าเป็นช่องทางรักของเด็กผู้ชายคนนั้นที่กำลังตอดรัดแก่นกายของเขาแทบบ้า

"อืม.. อือ .. " กดเสียงครางต่ำ เมื่อภาพในสมองถูกสร้างขึ้นมาเป็นภาพที่เด็กชายคนนั้นขย่มบนกายของเขาไม่หยุด 

มินฮยอนสร้างภาพในสมองว่าฮยอนบินกำลังขึ้นมาโบยบินบนกายเขา เขาจินตนาการไปว่าช่องทางอีกคนกำลังขยับขึ้นลงบนแก่นกายของเขา

เมื่อคิดได้แบบนั้น มินฮยอนก็เร่งขยับเอวหนาสวนมือสากของตัวเองไม่หยุด ก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อรู้สึกได้ถึงการปลดปล่อยของตนเอง 

น้ำรักของเขาได้เปอะเปื้อนบนขอบโต๊ะทำงานไปหมด รวมถึงเสื้อตัวหนาของเขา

"แฮ่ก.. แฮ่ก.. แฮ่ก"ร่างสูงนั่งหอบกับกิจกรรมเมื่อครู่ก่อนจะสบถคำหยาบออกมาและลุกขึ้นจัดการกับสภาพของตัวเองในตอนนี้

มินฮยอนชอบจินตนาการถึงน้องชายแท้ๆของตนเองทุกครั้งที่เขาเกิดอารมณ์ทางเพศ

เขาห้ามตัวเองแล้ว

แต่เขาก็ทำไม่ได้

ใช่อยู่แล้วล่ะ...

เขาทำไม่ได้หรอก เขาหยุดจินตนาการถึงน้องชายตัวเองไม่ได้

อาจจะฟังว่าเป็นคนโรคจิตที่อยากมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับน้องชายของตัวเอง แต่เขาก็ห้ามความคิดของเขาไม่ได้สักครั้ง

หากนับวันมันกับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเขาประหลาดใจ

แต่ถ้าจะโทษ คงต้องโทษอีกฝ่ายที่ในอดีตของเขาคนนี้ถูกอีกคนปลุกความรู้สึกนี้ขึ้นมา

เพราะเมื่อครั้งที่ฮยอนบิน น้องชายแท้ๆของเขาอายุได้เพียง10ขวบเศษๆ ต่างจากเขาคนนี้ที่อายุย่างเข้า20ปลายๆแล้ว

"พี่มินครับ พี่มินอยู่ไหน.."

มินฮยอนตื่นมาตอนดึกของคืนคืนหนึ่งหลังวันเกิดของฮยอนบิน เขาตัดสินใจเดินมาเปิดปนะตูเพราะได้ยินเสียงของน้องชายบุตรคนเล็กของบ้าน และเมื่อมือหนาปลดกลอนประตูออกมา ก็ปรากฏให้พบกับเสียงเล็กๆตามด้ววเด็กชายตัวขาวที่อยู่ในชุดนอนตัวเล็ก ในมือบางกอดตุ๊กตามูมินที่ตนชื่นชอบไว้ในอ้อมแขน

"มีอะไรหรือเปล่า?" ร่างสูงย่อตัวลงมองน้องชายของตัวเอง มือสากของหนุ่มวัยรุ่นลูบลงที่ผมบางของเด็กชายตรงหน้าอย่างรักใคร่

"น้องบิน ฮึก.. น้องบินโดนพี่ดงฮันแกล้งครับ"

เด็กตัวเล็กพุ่งเข้ากอดพี่ชายของตนตรงหน้าก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลรินไม่หยุดสาย

"หื้ม? ไหนน้องบินลองบอกพี่มินสิว่าน้องบินถูกพี่ฮันแกล้งมาตรงไหนบ้าง"เสียงทุ้มแตกของชายผู้มีอายุมากกว่าเอ่ยถามน้องชายตัวเล็กหากแต่อีกคนเอ่ยขอให้เขาพาอีกคนเข้าไปในห้อง

"ไม่เอา ไม่พูดตรงนี้ได้ไหมครับ เดี๋ยวพี่ฮันมาเห็น"ใบหน้าเล็กหันมองซ้ายขวาก่อนจะดันไหล่พี่ชายคนโตของบ้านให้เข้าไปภายในห้องของอีกฝ่ายจนได้ยินเสียงขบขำของพี่ชายแต่ก็เอ่ยอนุญาตให้น้องชายเดินเข้ามาภายในห้องของตน

เมื่ออีกฝ่ายกล่าวอนุญาต ฮยอนบินรีบวิ่งดิ่งมาที่เตียงนอนขนาดใหญ่ของอีกคน เด็กตัวเล็กนั่งลงบนเตียงหนาของพี่ชายก่อนจะควักมือเรียกให้พี่ชายตัวสูงให้เข้ามาหาตน

มินฮยอนได้เพียงส่ายหน้าให้กับความน่ารักของน้องชายก่อนจะเดินไปคุกเข่าลงที่หว่างขาของน้องชายคนเล็ก

"ไหนเรามีอะไร ดงฮันแกล้งเราตรงไหนครับ?"

มือหนาเชยคางอีกคนขึ้นมามองเมื่อเห็นถึงรอยคราบน้ำตาที่เลอะอยู่ประปราย

"พี่ดงฮัน พี่ดงฮันแกล้งแบบนี้" มือเล็กๆของเด็กวัย10ขวบเลื่อนมาบีบขยี้ที่ริมฝีปากบางของคนเป็นพี่ ก่อนจะสอดนิ้วเล็กเข้าไปในริมฝีปากอีกคนแล้วกดค้างไว้อยู่แบบนั้น

"แล้วพี่ดงฮันก็ทำแบบนี้ด้วยครับ"ปากเล็กพูดพึมพำไปมาแต่ทว่ากับกดนิ้วเล็กเข้าออกภายในโพรงปากอีกคนไม่หยุด มืออีกข้างวางตุ๊กตาของตนลงไว้ก่อนจะเลื่อนมือมาบีบคางหนาให้หนักขึ้นแล้วก้มใบหน้าหวานลงมาแนบชิดกับอีกคนก่อนจะใช้ลิ้นของตนเลียลงที่ปากของคนใต้ร่างก่อนจะดูดซับน้ำลายจากอีกฝ่ายที่ไหลเยิ้มลงมา

มินฮยอนแทบจะผลักร่างบอบบางตรงหน้าแต่ด้วยสายตาที่ดูน่าสงสารของอีกฝ่ายกับทำให้ใจเขาตกไปอยู่ที่ตาตุ่มจึงเพียงแค่นิ่งมองน้องของตัวเองที่เริ่มทำตัวลุ่มล่ามตนมากขึ้นเรื่อยๆ

"จากนั้น พี่ดงฮันก็ทำแบบนี้ ฮืก. " 

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ใช้เท้าบางบิดเบียดขย้ำลงบนหว่างขาหนาของอีกคน

นิ้วเท้าเล็กขย้ำเป้ากางเกงของมินฮยอนจนเข้ารู้สึกปั่นปวนไปหมด อีกทั้งความรู้สึกเสียวซ่านที่เพิ่มขึ้นเมื่อฮยอนบินดูดเม้มที่ปากของเขาในขนาดที่ยังขยับนิ้วเข้าออกในปากเขาไม่หยุด

ตอนนี้มินฮยอนกำลังเสียเปรียบแต่ทว่าฮยอนบินอาจจะเสียเปรียบมากกว่าที่ปลุกนักล่าให้ตัวของเขาขึ้นมา

เพราะว่า... ระหว่างที่เท้าเล็กเสียดสีกับกางเกงของคนตัวโตไปมา ผลที่กำลังเกิดขึ้นตามมาคือน้ำรักที่แฉะล้นกางเกงของอีกคนไปแล้ว

"พี่มิน กางเกงพี่มินเปียกอ่ะ"

มินฮยอนสบัดหัวไล่ภาพทรงจำหลังจากนั้นออกไปจากสมองก่อนที่มันจะคิดอะไรมากกว่านี้

แต่ในใจเขากลับบ่นให้ดงฮัน พี่ชายอีกคนของตัวเล็ก เพราะเป็นตัวต้นเหตุสร้างเรื่องแบบนี้ให้เกิดขึ้นมา

กามเทพแห่งรัก ที่มินฮยอนไม่ต้องการ

แน่สิ เพราะดงฮันเป็นคนกระทำแบบนั้นกับฮยอนบินก่อนเขายังไงล่ะ

"พี่ดงฮัน... พี่ดงฮันจะทำอะไรครับ.. !? " ฮยอนบินขยับห่างจากพี่ชายของตนเองที่เข้ามาหาเขาในกลางดึกของคืนที่ฝนพร่ำ

"กลัวอะไรพี่ขนาดนั้นหื้ม? " ร่างสูงคลานขึ้นไปหาอีกคนที่ถอยตัวขดไปที่มุมเตียงใหญ่ก่อนจะดึงขาเล็กจนอีกคนมานอนอยู่ใต้ร่างเขา

คนตัวเล็กได้เพียงแค่หลับตาปี๋ลงเมื่อได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่ายที่ดังขึ้นข้างหู 

"เมื่อคืนเราลืมอะไรไปหรือเปล่าล่ะ?"

"วันนี้พี่มาทวงจูบก่อนนอนของเรา"สิ้นเสียงเอ่ย ดงฮันก็ก้มลงบดจูบกับน้องชายของตนเอง

คืนนี้มันยังอีกนาน นานพอที่เขาจะปล้ำจูบเอาความหวานจากปากเล็กของเด็กอายุ16ปีที่อยู่ใต้ร่างเขาในตอนนี้

อิ่มพอที่จะทำงานต่อให้วันพรุ่งนี้เลยล่ะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.. 

"มีอะไรครับ?" มินฮยอนวางหนังสืองานลงก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง

ร่างสูงเดินเซซ้ายขวาไปมานิดๆเพราะพิษจากเครื่องดื่มที่เพิ่งดื่มไปเมื่อช่วงเย็น

"พี่มิน บินขอนอนกับพี่มินได้ไหม?"

เป็นอีกครั้ง ที่เจ้ากระต่ายน้อยได้ย่างเข้ามาในถ้ำของสุนัขหมาป่าอย่างไม่ได้ทันตั้งตัว

"เข้ามาสิ รกหน่อยนะ" เปิดประตูห้องออกกว้างก่อนจะถอยตัวออกจากประตูบานใหญ่

ฮยอนบินที่อยู่ในชุดนอนตัวบางเล็กแทรกกายเข้ามานอนภายในห้องของอีกฝ่าย ก่อนจะได้ยินเสียงปิดประตูลง

"พี่มินฮยอน จะนอนหรือยังครับ? " ฮยอนบินพลิกตัวนอนหงายก่อนจะหันไปมองพี่ชายที่ยังคงนั่งทำงานอยู่แบบนั้น

"กสักพักใหญ่ๆครับ พี่ยังทำงานไม่เสร็จ"เอ่ยเสียงเข้มไปแบบนั้น ทั้งๆที่มือหนาพยายามกุมแก่นกายที่เริ่มร้อนผ่าเมื่อเจอหน้าสวยๆของอีกคนที่นอนอยู่บนเตียงของตน

ใบหน้าของคนที่เขาเอามาจินตนาการถึงทุกครั้ง

ร่างของอีกคนที่นอนแผ่อยู่บนเตียงเขา

"บินนอนก่อนพี่เลยครับ พี่ยังต้อง อื้ม... เคลีย-"

ริมฝีปากหนาถูกชกชิมอีกครั้งเหมือนกับใบหน้าหล่อที่ถูกอีกคนเชยคางขึ้นรับรสจูบที่แสนหวานที่สุดในห้วงความฝันของมินฮยอน

ร่างสูงรั้งตัวอีกคนให้มานั่งพิงกายบนตักหนา มือสากโอบอุ้มร่างเล็กในกดกายแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงานของตนในขนาดที่บดจูบแลกลิ้นกับอีกฝ่ายไม่หยุด

"อือ.. อืมม ! พ.. พอแล้ว อ๊ะ!" มือเล็กดันอกอีกคนออกห่าง ทว่ากลับถูกมือหนาของอีกคนรวบทำพันธะด้วยเข็มขัดจนบีบรัดข้อมือบางไปหมด

ริมฝีปากอิ่มถูกบดขยี้จากพี่ชายของตนอีกระลอกและรอบนี้ กลับเป็นอีกฝ่ายที่รุกช่วงชิงเอาลมหายใจของเขาไป

ฮยอนบินแทบน้ำตาเล็ด เมื่อเสื้อตัวบางถูกเลิกออกมาจนเห็นส่วนบนของร่างงดงาม

ผิวขาวถูกสร้างรอยเป็นสีช้ำเมื่อมือหนาบีบเค้นตามตัวบางซะไม่เหลือช่องว่าง 

ฮยอนบินเชิดหน้าขึ้นสูงก่อนจะเอ่ยถามเพราะอีกคนใช้มือสากของตนมาบีบคลึงที่หน้าอกเนียนของตน 

ไม่ต่างจากร่างสูงสง่า เขาอยากจะทำให้ร่างนี้เป็นรอยช้ำเพราะมือของเขา

อยากเห็นอีกคนครางชื่อของตน เมื่อเขาสอดใส่เข้าหาอีกคน ให้มากกว่าครั้งที่จับอีกคนขย่มบนกายเมื่อหกปีที่แล้ว

ลิ้นหนาดูดดึงกับลิ้นเล็กของอีกฝ่ายไม่หยุดพร้อมๆกับปลดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายอีกคนให้พ้นทางไป

"พี่มิน ฮึก พี่มินจับหน้าอกบินทำไม" เสียงหวานสั่นคล่อนเพราะอีกคนเล่นขย้ำดอกปทุมสีหวานที่อกของเขา

"พี่กำลังสอนให้ฮยอนบินเป็นผู้ใหญ่ไงครับ"เมื่อเอ่ยจบหน้าอกบางของคนตัวเล็กก็ถูกอีกคนขย้ำจนเกิดรอยแดง


เพราะว่าผิวกายที่ขาวเนียนไปหมดไม่เว้นที่ว่างทำให้ถูกแกฝ่ายรังแกไม่หยุดย่น จากริมฝีปากที่ดูดดึงอยู่ก็เปลี่ยนเป็นเลื่อนลงมาเม้มกัดทำแผลรักตามตัวน้องชาย
อ้อมแขนหนาอุ้มเอาตัวขแงคนตัวเล็กขึ่นไปวางบนโต๊ะทำงานก่อนจะสอดปลายนิ้วเข้าไปทักทายกับช่องทางหลังสีสวย

ฮยอนบินตกใจสั่นคว้ากอดอีกคนเป็นที่พักพิง
คนตัวเล็กอ้าปากครางแต่กลับร้องไม่ออกเพราะเจ็บจากแรงกดของปลายนิ้วที่เข้ามาภายในกายของตนอย่างไม่ทันตั้งตัว


และยิ่งปลายนิ้วหนาขยับเท่าไหร่ เขาก็เอียงกายเข้าหามินฮยอนมากขึ้น ไม่ต่างจากร่างสูงที่ขบกัดที่อกบางให้ช้ำ

ทั้งสองเริ่มหมดการควบคุม



"อ๊ะ ฮื้ออ.. อ๊าา " เสียงครางดังขึ้นอีกครั้งเมื่อนิ้วยาวกดย้ำที่ภายในร่างกายจนฮยอนบินรู้สึกเจ็บแสบและร้อนซ่านที่รูหลังของตนจนต้องเปล่งเสียงออกมาหากแต่อีกฝ่ายยิ่งขยับปลายนิ้วแรงเท่าไหร่ เขาก็กลั้นเสียงครางตัวเองไม่ได้เท่านั้น





มินฮยอนชักนิ้วยาวของตนออกมาอย่างเร่งรีบก่อนจะรูดซิบกางเกงของตนเองออกมา มือหนาชักแก่นกายของตัวเองไม่หยุดให้แข็งมากขึ้น พลางจ้องตามองคนตัวเล็กที่เซมาพิงอกของเขา
เสียงครางของอีกคนยังคงดังขึ้นเรื่อยๆหากแต่ขาเล็กๆกลับสั่นอีกรอบและสั่นพอๆกับเสียงครางของอีกคนที่ดังขึ้น


"อ๊ะ!! อ๊าาาา!!! ไม่ ไม่ เจ็บ!! " ฮยอนบินพยายามขยับกายหนีอีกคนแต่ก็ถูกมือหนาจับขาเล็กให้รั้งลงมารับแรงกระแทกกายของเขา



มินฮยอนกำลังข่มขืนน้องชายของตัวเอง



"ฮืก.. !! ไม่เอา ไม่เอาแล้ว!! ฮยอนบิน จะนอน!! อ๊าาา!!" ร้องครางแทบไม่เป็นศัพท์เพราะอีกฝ่ายขยับกายเข้ามาหาเขามากขึ้น


"อืมม.. อยู่นิ่งๆ" มินฮยอนสอดมือหนาเข้าไปแหวกปลีก้นข้าวของน้องชายน่ารังแกออกและขยับกายฝังเข้าหาอีกคนไม่ยั้งแรง


"อืก.. !! เอาออก อ๊าา!!" ใบหน้างดงามซบลงที่ไหล่หนาของอีกฝ่าย ปากอิ่มขบกัดริมฝีปากตัวเองจนเป็นรอยแผลต่างจากมินฮยอนที่ยังกดกายกระแทกเข้ามาภายในของฮยอนบินอย่างไม่สนใจคนตัวเล็ก


รอยซีกขาดของช่องทางกำลังทำให้เจ้าของร่างสวยทรมาน


แก่นกายใหญ่กำลังเสือกกระสนยัดเยียดความเป็นตัวตนเข้ามาครอบครองเขา แต่ร่างกายก็ไม่เชื่อฟัง มันตอดรัดแก่นกายอีกคนให้เข้ามาลึกขึ้น


"อ๊ะ ๆๆ .. อื้อ อ๊าๆๆๆๆ เบา อ๊ะ อ้าาา " ฮยอนบินเริ่มรู้ชะตากรรมของตนเอง เขาพยายามเอ่ยห้ามร่างสูงแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือแรงอัดจากอีกฝ่ายที่เพิ่มขึ้น



ดงฮันไม่เคยทำเขาเจ็บขนาดนี้..



ดงฮันไม่เคยข่มขืนเขา...







"พี่ ..อ๊ะ พี่ มิน ฮืกก บิน อ่า เจ็บ" น้ำตาไหลรินอาบใบหน้าสวย ขาเล็กถูกกดให้อ้ากว้างตามแรงขยับของคนบนกาย

ฮยอนบินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย

หากแต่เขาอาจกำลังสมสุขกับพิษรักที่พี่ชายกำลังมอบให้




"อืก!! / อ๊าา" แรงขยับครั้งสุดท้ายมาพร้อมๆกับน้ำรักของอีกคนที่อัดฉีดเข้ามาทิ้งไว้ในร่างกายของเขา

ฮยอนบินหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า


"จะรีบนอนไปไหนล่ะ เราอยากมานอนกับพี่ ก็ต้องนอนกับพี่ตั้งคืนนะครับ"


"เฮือก...!! อืก อ๊า!!!"ขาเล็กถูกยกพาดบ่าหนาก่อนที่อีกคนจะขยับกายเข้ามาในช่องทางรักของคนตัวเล็กอีกรอบ




 ฮยอนบินคิดผิด ที่หนีดงฮันมานอนกับมินฮยอน



Fin.