(Os) Ne m’oubliez pas - hanhyun
- 전부 기억할게 잊지 않을게
다시 손잡을게 지금처럼 Baby-
ผมเคยคิดว่าการจากลามันเป็นเรื่องที่ผมสามารถก้าวข้ามมันไปได้
ผมเคยคิดว่าการที่กลั้นร้องไห้มันจะทำให้อะไรดีขึ้น
แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกว่า ผมกำลังผิดพลาด
ผมเลยทำมันไม่ได้หรอกการให้ผมกลั้นร้องไห้หรือชินกับการลาจากคนที่ผมทำไม่ได้
" ดงฮันมายืนทำอะไรคนเดียวตรงนี้?" เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังของผม ก่อนที่มือเรียวเล็กจะมาแตะที่บ่ากว้างๆเบาๆ
"เปล่าครับผมแค่เบื่อ ๆ แล้วพี่ถ่ายเสร็จแล้วหรอ"
เมื่อตั้งสติได้ผมปัดคราบน้ำตาออกอย่างลวก ๆ กดเสียงในลำคอให้ทุ้มต่ำลงเพื่อปกปิดเสียงที่สั่นคล่อนของตนไว้ ยิ่งอยู่ในฐานะของมักเน่ของผม ภาพลักษณ์น้องคนเล็กที่ดูร่าเริง และต้องคอยมอบรอยยิ้มให้กับทุกคน มันเป็นเรื่องที่ผมคิดว่าผมไม่สมควรสักเท่าไหร่หรอก
ผมรู้สึกไม่เป็นตนเอง
"ฮยองก็หาอยู่ตั้งนานแล้ว นี่ตั้งใจว่าจะมาเดินเล่น ไปกับฮยองไหมละ?" ผู้ที่อายุมากกว่าเอ่ยถามก่อนจะชูดอกไม้ไฟที่แอบจิ๊กมาจากพี่ ๆ สตาฟ์ได้ให้คนเป็นน้องเห็น
เคนตะเป็นคนที่ร่าเริงเสมอ รอยยิ้มของเขาสามารถสร้างรอยยิ้มให้กับคนหลายคนได้ แต่มันไม่ใช่สำหรับดงฮันเพราเขาคิดว่ารอยยิ้มที่เขาเห็นมันคือรอยยิ้มที่บริสุทธิ์เกินกว่าที่เขาจะรับมัน
ความห่วงใยของพี่ชายตรงหน้าที่เเผ่ออกมามันไม่ได้ช่วยให้ดงฮันรู้สึกดีขึ้นสักเท่าไหร่หรอกนะ
"ไม่ละครับ พอดีว่าผมจะกลับไปนอนแล้ว"ผมยิ้มตอบพี่ชายตัวน้อยนิดๆก่อนจะ ทำท่าบิดขี้เกียจไปมาเหมือนที่เคยทำ
เคนตะมองการกระทำของน้องชายตัวโตและยกยิ้มขำ ๆ ออกไปดูท่าเจ้าหมีของเขาจะง่วงจริงเสียแล้ว
มือเล็ก ๆ หวังจะเลื่อนไปหยิกแก้มใส แต่อีกฝ่ายกลับเอียงตัวหนี
"ฮยองอ่ะจะมาแบบนี้ไม่ได้นะครับ"
"นายนี่ขัดจังหวะโรเเมนติก"
"ก็ผมไม่ชอบนี่"
เคนตะเบิกตาโตกับคำตอบของเขา
"เงียบทำไมอ่ะฮยอง?" คนตัวสูงขึ้นคิ้วให้พี่ชายอย่างเป็นกันเอง
"มามาให้ผมจับแก้มฮยองยังจะดีกว่า"ก่อนที่มือสากจะจับลงที่แก้มใสของพี่ชายก็มีเสียงจากคนอีกคนร้องขัดขึ้นมาเสียก่อน
อ่า ..
ดวงตาของคนสองคนหันไปเลี้ยวมองบุรุษที่สามที่เข้ามาแทรกในบทสนทนา
เหมือนกับโลกจะหยุดหมุนเลย ..
"ทำอะไรกันอยู่หรอครับ?" เสียงทุ้มที่ดูจะไม่สู้ดีนักของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นหน้าตาให้กับวงก็ดังมาใกล้ๆจนยืนอยู่ตรงหน้าเขา
ควอนฮยอนบิน
บุคคลที่เป็นดั่งรักแท้ของคิมดงฮัน
"วิ่งมาแบบนั้นไม่เหนื่อยหรือไง แล้วนี่คนอื่นๆละ?" เคนตะทำท่าตะโกนถามทั้งๆที่กำลังยืนอยู่ห่างกันไม่ถึง20เซน แต่คนที่โดนรังแกก็ทำปากยู่ไปมาอย่างไม่สนใจ แต่ใครจะสนกัน
สนแค่ตอนนี้คนคนนี้ ทำดงฮันใจเต้นผิดจังหวะอีกแล้วต่างหาก
พี่ฮยอนบินคือคนที่ดงฮันรักมากที่สุด
"ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงใยเลย ทั้งนาย ทั้งยงกุก ทั้งซังกยุน ทั้งพี่โน แกล้งฉันหมด!" ฮยอนบินพูดเสียงเด็กขึ้นดังจนคนข้างกายเขาขำอย่างสะใจ
คนตัวสูงกว่าตัดสินใจเดินมาเบียดแทรกระหว่างเขากับเคนตะฮยองอย่างไม่รู้ร้อน ยังไม่พอ นิ้วก้อยของอีกฝ่ายก็เกี่ยวนิ้วนางยาวๆของเขาไว้หลวมๆ
"วันนี้ดาวสวยจัง"ฮยอนบินหันมาพูดกับคิมดงฮันก่อนจะหยี่ตาลงเมื่อผมทำหน้าตกใจเหมือนเจอผีซะอย่างนั้น
ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ ...
ถ้าผมขาดใจตายเพราะพี่ขึ้นมาละ ..
มารับผิดชอบผมเลย ..
"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะฮยอนบินย๊า!" "คนที่ตัวเล็ก ๆ โวยวายขึ้น เสียงแหลมๆของพี่เคนตะดังไปทั่วแต่ฮยอนบินกลับขำอย่างได้ใจซะอย่างนั้น
"แต่ดาวมันสวยมากๆเลยนะ ดูสิๆ" ฮยอนบินใช้มือข้างขวาที่อยู่ฝั่งชี้ขึ้นไปท้องฟ้า
ก่อนจะเป็นพี่ชายข้างๆที่ตีลงที่แขนเล็ก ๆแรงๆ
"ไม่เห็นมีดาวเลยสักดวง!"
"โอ๊ย ๆ อย่าตีสิ!"
หัวทุยๆของฮยอนบินซุกพิงไหล่ของมักเน่ไว้ก่อนจะกุมมือใหญ่ของเขาแน่น
แถมกลุ่มผมบางแผ่สลวยยาวลงที่ไหปลาร้าของเขาเพราะแรงดิ้นขัดขืนโดยหวังหลบจากแรงตีของพี่ชายอีกคน
ดงฮันยกยิ้มขำก่อนจะส่ายหัวเหมือนเอือม ๆ
"ดงฮันนี่อย่าขำนะ!"
"ดงฮันอ่าา ช่วยพี่ด้วยยยย"ฮยอนบินซุกหน้าสวยลงคอขาวก่อนจะเป่าลมร้อนใส่ลำคอแกร่งเบาๆ
"อย่าทำฮยอนบินฮยองเลยครับฮยอง" ผมทำหน้าเหมือนเบื่อหน่าย แล้วเอ่ยคำพูดห้ามออกมา
จริงๆผมไม่คิดแบบนั้นหรอก.. ผมน่ะ กำลังทำใจแข็งเพราะพี่ฮยอนบินต่างหาก
"ครั้งนี้รอดตัวไปนะ เจ้าเด็กแสบ"เคนตะชี้หน้าอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะผละตัวออก
อยากจะหนีออกจากตรงนี้เหลือเกิน
"งั้นพี่ไปละนะ อยู่นานๆคงได้ฆ่าเด็กตาย"
"ฝันดีครับเคนตะฮยอง" ดงฮันหันไปยิ้มให้กับพี่ชาย
"ขอให้ฝันร้ายนะฮยอง ~" แล้วก็ไง .. เด็กแสบนี่ ดื้อเกินจะรับไว้จริงๆ
"ฝันร้ายคงจะมีนายอยู่ในนั้นแหละ"ส่ายหัวไปมาแต่ก็ยอมเดินออกไปจากตรงนี้ ทิ้งไว้ให้เหลือแค่ดงฮันกับฮยอนบิน..
เหลือแค่พี่กับผมแล้วสินะ ..
"คิดจะทำอะไรคิมดงฮันนาา! พี่เห็นนะ" จะบอกว่าหึงก็พูดสิครับพี่จะทำเป็นไม่หึงทำไม?
"หึงผมหรอครับ? อีกอย่างผมแค่จะจับแก้มพี่เคนตะ" ผมตอบตามความจริงก่อนจะก้มมองอีกฝ่ายที่กุมหน้างุดลงที่ซอกคอของดงฮัน
"ดึงแก้มหรอ?"
"ใช่ครับ"
"อืมมม .. ลูบของพี่ก็ได้นี่ "ไม่พูดเปล่า มือเล็กยังจับมือเขามาอนบแก้มใสๆนุ่มๆเหมือนก้อนโมจินั้นพลางยังให้ลูบ ๆ ที่แก้มใสไปมาอีก
'ฮยอนบินชอบทำตัวน่ารัก ทั้งที่ตนเองหน่ะน่ารักอยู่แล้ว'
เป็นข้อเสียที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ตัวเลย
"อย่าแกล้งผมแบบนี้ครับ"
ดวงตาคมก้มจ้องริมฝีปากอีกคน
"ไม่ได้แกล้งนะ จริงๆ เห็นไหมว่าแก้มพี่นุ่มกว่า น่าจับกว่า น่าหอมกว่า น่าฟั- อื้อออ!! องอันนน(ดงฮัน)"
ฮยอนบินเบิกตากว้างขึ้น แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอีกฝ่าย หากทว่ากลับเบียดกายเข้าหาอีกฝ่ายจนดงฮันต้องโอบเอวบางเอาไว้
ดงฮันไม่ชอบการจูบกับเขาจะชอบสกินชิพ แต่ถ้าจูบเขาถือเรื่องนี้มาก ๆ
เพราะต้องเก็บให้กับคนรักในอนาคต
หาก แต่ฮยอนบินกับได้มันไปก่อนเสียแล้วนี่สิ
"อื้อ ... อ่ะไม่เอา!"กว่าจะทันอีกฝ่าย ก็มารู้เอาตอนที่อีกคนนั่นดันตัวเขาให้แนบกับที้สักทีแล้วจับมือบางขึ้นเหนือหัว ก่อนที่ดงฮันจะไล่ต้อนจูบเขาเหมือนกับเขากำลังจะจนมุม
ยิ่งตอนนี้ริมฝีปากหนาก็เหมือนจะสามารถแย่งชิงความหวานจากปากเขาไปได้ เนื่องจากความเจ็บแสบที่ริมฝีปากล่างภายในเกิดจากการถูกกัดโดยฟันคม ไม่ซ้ำพออีกฝ่ายยังใช้ลิ้นเลียตามฟันสวยของเขาก่อนจะแยงลิ้นสากเข้ามาหยอกล้อกับเขาไปมา
"ลืมตาขึ้นมามองผมครับ ฮยอนบิน"
ใบหน้าที่แนบชิดกับเขาจนแก้มกลมร้อนฉ่า
"แก้มฮยองน่ะน่ากัดมากเลยรู้ตัวไหม แต่ถึงยังไงปากของก็น่าจูบกว่าอยู่ดี" ตอนนี้ฮยอนบินก็ไม่ได้รู้อะไรอีกแล้วเขาอาจจะผิดที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารับรู้ถึงรสจูบที่เผ็ดร้อนของอีกฝ่ายนั้น มันทำให้เขาเหมือนจมอยู่ใต้มหาสมุทร
ริมฝีปากของดงฮันยังคงกดค้างไว้ไม่เหมือนที่ไม่รู้จักพอ
ทั้งสองยังคงแลกจูบกันอยู่แบบนั้น ในขณะที่ดวงตาของทั้งสองจ้องมองระหว่างกัน ลิ้นร้อนก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเสมอ และฮยอนบินก็อาศัยช่วงจังหวะหนีเก็บกำไรไล่สำรวจมองใบหน้าอีกฝ่าย
ทำไมเปลือกตาคมนั้นถึงมีหยดน้ำตานะ
หรือว่า?
ดงฮันแอบหนีมาร้องไห้.. หรอ?
"อืม .. พออ่ะ !! เดี๋ยวอย่ากัด !!" เหมือนจะได้รับรู้ถึงความไม่ปลอดภัย ฮยอนบินบิดตัวหนีเมื่อดงฮันซุกใบหน้าลงที่คอขาวของเขาก่อนที่ริมฝีปากหนาจะจูบพรมเป็นแถวยาวแล้วลากลิ้นสากเลียทั่วคอ
ฮยอนบินเชิดหน้าขึ้นอย่างขัดไม่ได้ และทำเพียงปล่อยเสียงครางออกมา ตอนที่ฟันคมกัดเม้มทำรอยตามคอขาวจนถึงไหปลาร้าที่โชว์ออกมาพ้นชายเสื้อบาง
"พี่รังเกียจผมหรอครับ?" ดงฮันผละออกจากคนตรงหน้าแล้วก่อนจะกกกอดอีกคนเอาไว้
"ฮืก .. พี่รังเกียจผมใช่ไห -"
วงแขนแกร่งโอบกอดรอบตัวคนตัวเล็กอย่างเป็นที่พักพิง
"อย่าร้องอีกเลยนะดงฮัน .."
"..."มีเพียงเสียงสะอื้นที่ฮยอนบินก็ห้ามเอาไว้ไม่ได้
"การร้องไห้มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ"
"..."
อยากบอกดงฮันว่าอย่าร้องไห้ ผู้ชายที่เร้าร้อนเมื่อครู่หายไปไหน แต่ตอนนี้ฮยอนบินกลับรูเสึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นก็คงเป็นเจ้าหมีตัวโตขี้แยอยู่ตอนนี้ และเขา คงได้เพียงปลอบใจเท่านั้น
"ยิ่งนายร้องไห้พี่ก็อยากร้องไห้"
"เพราะงั้นอย่าร้องอีกเลยนะ"
"ผม .. กลัวจะสูญเสียทุกอย่าง ผมกลัวจะเสียพี่ไป"
"นายไม่ต้องกลัวหรอก"
"..."
"อ้อมกอดพี่ก็ยังมอบให้นายเสมอนะ" คำพูดของเขาอาจจะไม่ช่วยอะไรได้มาก ..
แต่เขาต้องการให้ลูกหมีได้รู้ว่ายังมีเขาที่พร้อมข้างเสมอ
"ถ้าในตอนที่นายเสียใจนายก็ยังได้รับกอดจากพี่หรือตอนที่นายร้องไห้ นายก็จูบพี่ได้ เพราะพี่จะรักษามันเอง"
"พี่ก็ไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้รู่แค่พี่ก็รักนายเหมือนกัน"
... พี่รักผมเหมือนที่ผมรักพี่จริงๆหรอ .. ?
"เงียบเลยสินะพี่จะบอกอะไรอย่งนะดงฮัน ไม่มีพี่ชายคนไหนจูบกับน้องชายตนเองหรอก"
.....
"พูดแบบนี้จะโดนไม่ใช่น้อยนะครับ"
20นาทีผ่านไป
ภายในห้องสตาฟ์
"ฮยอนบินไปไหนอ่ะดงฮัน ว่าจะชวนไปกินเลี้ยง"
"พอดีว่าพี่ฮยอนบินเหมือนจะไม่สบายน่ะครับ"
"อ่อ แบบนั้นหรอกหรอ งะนพี่ฝากดูแลหน่อยนะ คงมาหายาให้เจ้าหมวยนั่นละสิ" ตอนแรกผมคิดว่าที่พี่ยงกุกเห็นผม พี่เขาคงจะเข้ามาถามว่าผมว่าเอายาแก้อักเสบกับยาแก้ไข้ไปทำไม ทว่ากับไม่ใช่ ซึ่งนั้นก็ทำให้ผมโล่งขึ้นเยอะ อย่างน้อนๆ ผมก็คงจะไม่ได้ทำให้พี่เขาสงสัย
ร่างสูงของดงฮันเลื่อนตัวไปหาช่อดอกไม้บนตู้เสื้อผ้าของสตาฟ์ มือหนาเอือมไปหวังจะคว้าสิ่งที่ต้องการ ทว่ากลับหายไป
แล้วดอกforget me notหายไปไหน? ผมจำได้ว่าเอาเก็บไว้บนตู้เสื้อผ้าแต่งตัวนี่?
"หาอะไรอยู่หรอคะน้อง ดงฮัน" โคดี้คนหนึ่งเดินเข้ามาภายในห้อง
"เอ่อ.. ... คือผม ... กำลังหาช่อดอกไม้ที่เอาไว้บนตู้หน่ะครับ "
"อ๋อเป็นดอกไม้ที่อยู่บนตู้ก็คงต้องไปถามกับน้องฮยอนบินนะคะเห็นว่าช่วงพักถ่ายทำ น้องเข้ามาหาครีมที่คงเผลอหยิบออกไปด้วย"
แบบนี้พี่เขาก็รู้ก่อนที่ผมจะได้บอกไปน่ะสิ.. หวังว้าคงไม่ได้อ่านจดหมายบอกรักของผมก่อนนะ
"หรอครับ ขอบคุณมากครับ" ผมรีบโค้งตามมารยาทก่อนจะขอตัวออกไปจากห้องก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อตรงไปที่ห้องพัก
ตามจริงแล้วผมต้องนอนกับพี่โนแทส่วนพี่ฮยอนบินต้องนอนกับพี่ยงกุก แต่ทำไมผมจะสนแค่บอกพี่ยงกุกว่าพี่ฮยอนบินป่วยนิด ๆ หน่อยพี่ยง
กุกก็ยอมแลกห้องแล้วนี่หน่า:)
ปึก ..
ผมปิดประตูห้องพักเบา ๆ แล้วเดินรอบไปยืนมองคนที่นอนบนเตียง
มือลูบลงที่แก้มใสที่ขึ้นสีฝาดจางๆ ฮยอนบินฮยองตอนหลับ น่ารักมากๆเลยละ หากแต่ตอนนี้ดูน่าสงสารมากกว่า
"ขอโทษที่ทำกับพี่แรงเกินไปนะครับ"
"...."
"หลับแล้วหรอ?"
"แล้วดอกไม้ของผ -"
"ดงฮันนี่อย่ากวนเรา"
... เราหรอ?
คำคำนี้ผมเคยอ้อนให้พี่เขาแทนตัวเองกับผมตอนอยู่ด้วยกัน ซึ่งอีกฝ่ายก็ปฏิเสธตลอด
ช่อดอกไม้ที่เขาคุ้นเคยกับจดหมายเล็ก ๆ ที่เขาเป็นคนเขียนอยู่ภายในตู้นั้นด้วย
"ได้เสื้อผ้าแล้วก็รีบเอามาให้เราเลยดงฮัน"
ตอนนี้ผมเหมือนว่าตนเองคงเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ
เพราะคำตอบในจดหมายนั้น
"เราเหนียวตัวแล้วดงฮัน!!" ฮยอนบินเอ่ยเสียงดังทั้งๆที่เสียงแหบจนแทบไม่ได้ยิน
คนตัวบางซุกตัวลงกับหมอนใบใหญ่แล้วดิ้นไปมาเบาๆอย่างขัดใจ อย่าให้หายเจ็บนะ!!
"ครับ .. รอสักครู่ครับ"
ผมยิ้มให้กับตนเองอย่างพอใจก่อนจะตัดสินใจวางช่อดอกไม้กับจดหมายนั้นไว้ที่เดิมก่อนจะปิดลงช้าๆ
รู้สึกอยากโดนพี่ฮยอนบินบ่นอีกสักครั้ง เราว่าแฟนบ่น แปลว่าแฟนรัก
'พี่ฮยอนบิน ผมไม่รู้ว่าพี่จะรับรู้ไหม แต่ผมชอบพี่ และก่อนที่จะแยกกันไป อย่าลืมผมนะ จดจำตัวผมเอาไว้ ด้วยนะครับ"
ฝ่ายฮยอนบิน
ถึงคนที่ส่งมา 'เราจะไม่จดจำนายหรอก เพราะเราจะอยู่เป็นแฟนนายให้นายกอดเราทุกวัน'
-END-
Fin
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น